Η Άνδρος κατοικείται από τη νεολιθική εποχή, όπως μαρτυρά ο προϊστορικός οικισμός του Στρόφιλα με τις χαράξεις σε βράχους. Στη Γεωμετρική εποχή άκμασε ο οχυρωμένος οικισμός της Ζαγοράς, ενώ στην αρχαιότητα η Παλαιόπολη εξελίχθηκε σε ισχυρή ναυτική πόλη που ίδρυσε αποικίες στη Χαλκιδική (Άκανθος, Στάγειρα). Το νησί λάτρευε ιδιαίτερα τον Διόνυσο, με τον θρύλο της πηγής που ανέβλυζε κρασί.
Στα ρωμαϊκά και βυζαντινά χρόνια η Άνδρος γνώρισε φημισμένη μεταξουργία. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, το 1207 ο Ενετός Μαρίνος Δάνδολος έλαβε το νησί ως φέουδο από τον Μάρκο Σανούδο, ιδρυτή του Δουκάτου του Αιγαίου· χτίστηκαν το Κάτω Κάστρο στη Χώρα, το Επάνω Κάστρο στο εσωτερικό και πύργοι στην ύπαιθρο.
Το 1566 η Άνδρος πέρασε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, διατηρώντας προνόμια και ζωντανή θρησκευτική και εκπαιδευτική παράδοση. Σπουδαία μορφή της νεότερης ιστορίας υπήρξε ο λόγιος και επαναστάτης Θεόφιλος Καΐρης, ενώ το νησί συμμετείχε ενεργά στην Επανάσταση του 1821 και ενσωματώθηκε στο ελληνικό κράτος.
Τον 19ο και 20ό αιώνα η Άνδρος ανέδειξε μεγάλες εφοπλιστικές οικογένειες (Γουλανδρής, Εμπειρίκος, Πολέμης, Μωραΐτης) που έκαναν το νησί μια από τις μεγαλύτερες ναυτιλιακές δυνάμεις της χώρας. Ο πλούτος τους άφησε νεοκλασικά αρχοντικά, ιδρύματα, σχολεία και το σπουδαίο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, καθιστώντας την Άνδρο νησί πολιτισμού και ναυτικής αρχοντιάς.