Bόλτα με καΐκι

Ξημερώνει στην Κέα και το λιμάνι του Κόρησσου μοσχοβολάει αλάτι και καφέ. Η μηχανή ενός καϊκιού ζεσταίνεται, τα σχοινιά λύνονται από τον μπιτσόνι, και ξαφνικά η στεριά αρχίζει να απομακρύνεται. Από εδώ και πέρα, η Τζιά θα σου αποκαλυφθεί με έναν τρόπο που κανένας δρόμος δεν μπορεί να προσφέρει.

Μια στεριά που βλέπεται καλύτερα από το κύμα

Η Κέα είναι το πλησιέστερο νησί των Κυκλάδων στην Αττική, όμως η ακτογραμμή της κρύβει μια αγριάδα που δύσκολα μαντεύεις από τον χάρτη. Απόκρημνα βράχια, ρεματιές που καταλήγουν απότομα στη θάλασσα, δασάκια από βελανιδιές που φτάνουν σχεδόν ως το νερό. Καθισμένος στην πλώρη, νιώθεις τον αέρα να κουβαλά τη μυρωδιά της ρίγανης και του θυμαριού από τις πλαγιές.

Το καΐκι ακολουθεί μια διαδρομή που οι ντόπιοι ξέρουν απ’ έξω, ανάμεσα σε ακρωτήρια που αλλάζουν όνομα και χρώμα ανάλογα με την ώρα της ημέρας.

Ο διπλός όρμος της Κολώνας

Λίγο έξω από την Ιουλίδα, η πρωτεύουσα του νησιού, ανοίγεται ένα από τα πιο ιδιαίτερα θέατρα της Κέας: δύο κόλποι που συναντιούνται σε έναν στενό ισθμό από άμμο, με το νησάκι όπου βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος του Βρυόκαστρου να δεσπόζει από πάνω. Το καΐκι σταματά εκεί όπου το νερό αλλάζει χρώμα από βαθύ μπλε σε διάφανο τιρκουάζ, και η βουτιά είναι σχεδόν αναπόφευκτη.

Κολυμπώντας ανάμεσα στους δύο όρμους, έχεις την αίσθηση πως πατάς πάνω σε ιστορία χιλιάδων χρόνων — εδώ βρέθηκαν από τις παλαιότερες μαρτυρίες ανθρώπινης παρουσίας στις Κυκλάδες.

Κρυφοί όρμοι μακριά από κάθε δρόμο

Η γοητεία μιας βόλτας με καΐκι στην Κέα βρίσκεται ακριβώς εκεί όπου ο ασφαλτόδρομος σταματά. Παραλίες που δεν έχουν πρόσβαση από στεριά, όρμοι με βότσαλο και γαλαζοπράσινα νερά, ακτές όπου η μόνη παρέα σου είναι τα γλαροπούλια. Το σκάφος γλιστρά αργά κατά μήκος της δυτικής πλευράς, όπου η βλάστηση πυκνώνει και το τοπίο μοιάζει περισσότερο με ιόνιο δάσος παρά με κυκλαδίτικο βράχο.

Η ησυχία εδώ έχει διαφορετικό βάρος. Δεν είναι απλώς απουσία θορύβου· είναι ο ήχος του νερού που χτυπά στο σκαρί, οι φωνές των ψαράδων που μεταφέρονται από μακριά, το τρίξιμο των σχοινιών.

Το ναυάγιο που κοιμάται στον βυθό

Τα νερά γύρω από την Κέα κρύβουν και ένα από τα πιο σημαντικά ναυάγια της Μεσογείου: το Britannic, το αδελφό πλοίο του Τιτανικού, που βυθίστηκε το 1916 στα ανοιχτά του νησιού. Χωρίς να χρειάζεται να καταδυθείς, η ξεναγός σου εξηγεί από το κατάστρωμα την ιστορία αυτού του κολοσσού που αναπαύεται σήμερα στα βαθιά νερά της περιοχής, μετατρέποντας τη βόλτα σε ένα μικρό ταξίδι στον χρόνο.

Λίγο πιο πέρα, το βλέμμα στρέφεται προς τη στεριά: η Παναγιά η Καστριανή, στητή πάνω σε βράχο, και πιο μακριά τα λευκά σπίτια της Ιουλίδας, χτισμένα αμφιθεατρικά, χωρίς να φαίνονται καν από τη θάλασσα μέχρι να πλησιάσεις αρκετά.

Στην Τζιά, λένε οι ναυτικοί, η θάλασσα κρατά τα μυστικά της πιο σφιχτά απ’ όσο η στεριά.Παραδοσιακή έκφραση ντόπιων ψαράδων

Η επιστροφή με τη γεύση του αλατιού

Καθώς το καΐκι γυρίζει προς το λιμάνι, ο ήλιος χαμηλώνει και τα χρώματα του νερού αλλάζουν ξανά — από τιρκουάζ σε χρυσό, από χρυσό σε βαθύ μοβ. Κάπου εκεί συνειδητοποιείς πως η Κέα δεν χρειάζεται εντυπωσιασμούς για να σε κερδίσει· αρκεί μια βόλτα με καΐκι για να καταλάβεις γιατί το πράσινο αυτό νησί, τόσο κοντά στην Αθήνα και τόσο διαφορετικό απ’ αυτήν, αξίζει να το ανακαλύψεις με τον πιο αργό, πιο αισθητηριακό τρόπο: από τη θάλασσα προς τη στεριά.