Όταν μία κεφαλαιουχική εταιρεία και συγκεκριμένα Ε.Π.Ε. λύεται, τίθεται σε όλες τις περιπτώσεις υποχρεωτικά (άρθρο 104 παρ. 1 του ν. 4072/2012, άρθρο 46 παρ. 1 του ν. 3190/1955 και άρθρο 47α παρ. 3 του κ.ν. 2190/1920 αντίστοιχα) σε εκκαθάριση, πλην της κηρύξεως αυτής σε πτώχευση.
Πιο συγκεκριμένα, διακρίνουμε τις εξής περιπτώσεις:
Α. Η λύση επέρχεται με απόφαση της γενικής συνέλευσης των εταίρων. Η λύση της εταιρείας και η θέση αυτής σε εκκαθάριση επέρχεται με την καταχώριση στο Γ.Ε.ΜΗ. (άρθρο 15 παρ. 1 περ. ε’ του Ν. 3419/2005) της συμβολαιογραφικής πράξης λύσης, η οποία υποβάλλεται στις διατυπώσεις δημοσιότητας του άρθρου 16 του ν. 3419/2005, σε συνδυασμό (για Α.Ε. και Ε.Π.Ε.) με τις διατάξεις του άρθρου 13 του ίδιου νόμου. Ως ημερομηνία έναρξης εκκαθάρισης λογίζεται η επόμενη ημέρα της καταχώρισης της λύσης στο ΓΕΜΗ. Συνεπώς, ο ισολογισμός έναρξης δεν θα πρέπει να φέρει προγενέστερη ημερομηνία. Τέλος, για την διαγραφή θα πρέπει να καταχωρηθεί τελικός ισολογισμός λήξης εκκαθάρισης και το Πρακτικό της Γ.Σ. των εταίρων που τον εγκρίνουν.
Β. Η λύση επέρχεται λόγω παρόδου του χρόνου διάρκειας. Η λύση και η θέση σε εκκαθάριση ισχύει από την ημερομηνία λήξης της διάρκειας της εταιρείας όπως αυτή προβλέπεται στο καταστατικό της εταιρείας. Ωστόσο, θα πρέπει να καταχωρισθεί ισολογισμός έναρξης εκκαθάρισης με την ημερομηνία λήξης, με αίτημα καταχώρισης στην αρμόδια υπηρεσία Γ.Ε.ΜΗ. Τέλος, για την διαγραφή θα πρέπει να καταχωρηθεί τελικός ισολογισμός λήξης εκκαθάρισης και το Πρακτικό της Γ.Σ. των εταίρων που τον εγκρίνουν.
Γ. Στην περίπτωση λύσης της εταιρείας με δικαστική απόφαση, στο Γ.Ε.ΜΗ. καταχωρίζεται η απόφαση αυτή με την οποία επέρχεται η λύση και θέση σε εκκαθάριση, όπως ανωτέρω.
Πηγή: ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΚΥΚΛΑΔΩΝ
